Όλες οι ιστορίες που αξίζουν τον κόπο να ζήσουμε, προϋποθέτουν μια εξέγερση που θα ξεκλειδώσει τη ζωή μας. Την εξέγερση ενάντια στη δικτατορία των ρολογιών, την εξουσία του χρόνου, του συνηθισμένου και του κατεστημένου. Και ξαφνικά περνάμε από την άλλη μεριά, ζητάμε να φωταγωγήσουμε ξανά τη ζωή μας, να δραπετεύσουμε από την επικράτεια του απαράλλαχτου και συνεχόμενου κύκλου του λεπτοδείκτη.
Αυτή την εξέγερση ψάχνω χρόνια τώρα στο Πλωμάρι. Αυτό το σκίρτημα. Αυτό το φως που πρέπει να απλωθεί παντού και να μας βοηθήσει να δραπετεύσουμε στο άλλο Πλωμάρι που είναι πιο όμορφο, πιο ονειρικό, πιο αξιόλογο με μεγαλύτερο ενδιαφέρον και ουσία. Χρόνια τώρα απογοητεύομαι. Δεν βρίσκω αυτό που ψάχνω. Δεν το βλέπω και μάλλον δεν φταίει η όρασή μου.
Δεν το βρίσκω στη σιγουριά των φίλων μου Πλωμαριτών ότι... από τουρισμό πάμε καλά. Και φέτος -λέει- ήρθε κόσμος. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι ο αλλοδαπός τουρίστας στο Πλωμάρι μένει με 12 ευρώ στο δίκλινο(12 αυτός και 12 η γυναίκα του)! Και τρώει με 10 ευρώ (μία χωριάτικη, κουβέρ και εμφιαλωμένο)! Πού είναι οι σουίτες των 150 ευρώ να τις μισθώσουμε σε επισκέπτες; Που είναι τα πολυτελή δωμάτια των ξενοδοχείων στο Μόλυβο να τους τα νοικιάσουμε; Που είναι οι υπηρεσίες Spa να τους παράσχουμε; Που είναι το restaurant (γαλλιστί) με το φρέσκο ψάρι και το limoncelo για να δειπνήσουν; Και στα ταπεινά κοσμηματοπωλεία μας δεν τους βλέπω πολύ να μπαινοβγαίνουν για τις αγορές τους...
Για να τελειώνει λοιπόν αυτό το παραμύθι. Άλλο ο τουρίστας στο Μόλυβο και στη Σαντορίνη και άλλο στο Πλωμάρι. Υπάρχει ενδεχόμενο 6 άτομα τουρίστες στο Πλωμάρι να ωφελούν τον τόπο ?ξοδεύουν? όσο ένας αντίστοιχος στα άλλα μέρη. Γιατί ο άλλος θα φάει ψάρι Α' κατηγορίας με 60 ευρώ το κιλό, θα ανοίξει μπουκάλι κρασί των 25 ευρώ, θα αγοράσει κόσμημα στη γυναίκα του και μένει σε δωμάτιο των 80 ευρώ και άνω. Το δωμάτιο όμως αυτό τα αξίζει. Είναι πέτρινο, έχει cocomat σεντόνια, η επίπλωση δεν είναι από κόντρα πλακέ και το μπάνιο του μπορεί να έχει και τζακούζι (Ο διευθυντής μου στο περιοδικό Car & Driver που δούλεψα επί 11ετία, δεν ήρθε ένα καλοκαίρι στο Πλωμάρι γιατί δεν έβρισκε πολυτελές δωμάτιο με παροχές. Χαρακτηρίστε τον όπως θέλετε ακόμα και μα**κα. Το δια τάυτα μετράει. Χτύπαγε 5 χιλιάρικα το μήνα, έψαχνε ακριβές - καλές διακοπές , δεν τις βρήκε, δεν ήρθε...)
Άλλος ο ένας τουρισμός, άλλος ο άλλος. Άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα της κουκουβάγιας. Είναι το λιγότερο αστείο και αφελές να μετράμε τον τουρισμό μας... με άτομα - με κεφάλια! Εκτός το μόνο που μας νοιάζει είναι να τους βλέπουμε να περπατάνε από και προς το δωμάτιό τους σέρνοντας τις παλιές παντόφλες που φέρανε από τη πατρίδα τους, μαζί με τις κονσέρβες (γεγονός, επί εποχής Ωκεανίς...!)
Το άλλο Πλωμάρι δεν το βλέπω γύρω μου. Δεν το βρίσκω... ούτε στο μέλλον. Σε πολλά νησιά κυκλοφορείς στα στενάκια (παράδειγμα στην ταπεινή Σύμη) και βλέπεις άλλο τοίχο καφέ, άλλο τοίχο κίτρινο. Και χαίρεσαι και βγάζεις φωτογραφίες. Όχι φίλοι μου δεν συνεννοήθηκαν και δεν τα βάψανε μόνοι τους. Ο Δήμος, η κοινότητα το ανέλαβε και το χρηματοδότησε.
Το Πλωμάρι το βλέπω στην τηλεόραση μόνο, στις μπλε καρέκλες της διαφήμισης του Ούζου. Στο Πλωμάρι δεν τις βρίσκω αυτές τις καρέκλες. Ούτε τα γραφικά ουζερί, ούτε τα καλαίσθητα τραπεζάκια.
Το φως δεν το βλέπω, τις μουσικές δεν τις ακούω. Μόνο την ελληνικότατη μουσική της διαφήμισης ακούω. Όταν έρθω, θα ακούσω Κιάμο. Μόνο σε αυτές τις ιστορικές εκπομπές της ΕΤ3 ακούω λαούτο και βιολί αλλά υποπτεύομαι ότι βοήθησαν οι οδηγίες του σκηνοθέτη. Μόνο εκεί και στις γιορτές βλέπω να χορεύουν τα παιδιά, υπέροχα και παραδοσιακά τον καρεκλάτο και τα Ξύλα, αλλά ο κόσμος από κάτω δεν είναι πολύς. Και καλά που αναζητήσαμε το καλαίσθητο πλακόστρωτο για τις εκπομπές αυτές. Το τσιμέντο δεν είναι ωραίο και δεν πουλάει.
Να χαμε το ένα/δέκατο από τον εγωισμό και την εμμονή των Κρητικών για τη μουσική τους, την εμφάνισή τους και την παράδοσή τους, θά μασταν ευτυχισμένοι. Να χαμε το ένα/δέκατο της εξυπνάδας των άλλων κατοίκων που κάνανε μόδα τα νησιά τους θα είχαμε πετύχει. Είναι μωρέ ωραιότερα και πιο αξιόλογα τα Κουφονήσια, η Δονούσα, η Ηρακλειά, η Ανάφη και η Αστυπάλαια;
Αρε νησί μου αλλιώς σε αφήσανε οι προγόνοι μας, αλλού σε πάμε εμείς. Από τα δεκάδες εργοστάσια, το σαπούνι, τα υφαντά, το μετάξι, την ευημερία και το εμπόριο, στον τουρίστα που σέρνει τη σαγιονάρα...
Αφιερωμένο στους Πλωμαρίτες που ακόμα αναζητούν το φως και το όνειρο. Αφιερωμένο σε όσους δεν ανέχονται την επικράτεια του απαράλλαχτου και συνεχόμενου κύκλου του λεπτοδείκτη...
| Σχόλια |
|
