Plomari.eu

10 "μείον" και 10 "συν" στο Πλωμάρι που αγαπάμε.

1. Η χρήση του δημόσιου (ενοικιασμένου όχι αγορασμένου) πεζοδρομίου ως ακατάστατου αποθηκευτικού χώρου, μπροστά σε καφετέριες στο κέντρο του κέντρου της πόλης μας. Όπως και να το κάνουμε καλαίσθητο θέαμα δεν είναι.

2. Η πλατεία (ή πάρκινγκ) γεμάτη αυτοκίνητα, με ένα Χριστουγεννιάτικο καράβι (κατά τις γιορτές) κρυμμένο πίσω από σταματημένα Ι.Χ και ταξί που υποχρεωτικά τα έβγαζες φωτογραφία ως μόνιμη εικαστική παρέμβαση στην Χριστουγεννιάτικη διακόσμηση του Δήμου. Περιμένουμε επιτέλους την περιβόητη ανάπλαση.

3. Οι οπισθοδρομικές και "κοντόφθαλμες" αντιδράσεις στα σχέδια πεζοδρόμησης του Αγίου Ισιδώρου. "Και εγώ που θα παρκάρω τώρα;", "Παλιά το έβαζα εδώ, 3 μέτρα από την πόρτα μου τώρα γιατί να το πάω παραπέρα και γιατί μου φάγατε 8 εκατοστά από το πλατύσκαλο;"

4. Η άγνοια και η αδιαφορία, ιδιαίτερα από νέους, για τις ιστοσελίδες (ιδιωτικές, συλλόγων, του δήμου, blogs) που είναι σχετικές με τον τόπο μας. Κατά συνέπεια, η άγνοια και η αδιαφορία για το μέλλον και την εξέλιξη.

5. Η διακριτική απουσία των οδηγών ταξί. Η άρνηση συγκεκριμένου οδηγού (κατά τις γιορτές) για κούρσα που περιελάμβανε και 400 μέτρα χωματόδρομο. Τι να κάνουμε φίλτατε... τα χωριά είθισται χρόνια τώρα να έχουν ΚΑΙ χωματόδρομους!)

6. Τα κάγκελα -λίγο από γεντικουλέ- γύρω από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Ο σκοπός που, ίσως, εξυπηρετούν δεν σημαίνει ότι είναι και όμορφα ή ταιριάζουν αρμονικά με τον χώρο και την αρμονία που πρέπει να βγάζει ένας ιερός χώρος.

7. Τα προβλήματα με την τάση του ηλεκτρικού ρεύματος (μεγαλύτερα τώρα τον Χειμώνα) που ενώ τα έχουμε συνηθίσει και τα θεωρούμε δεδομένα πια, μπορούν να κάνουν ανυπολόγιστη ζημιά στις ηλεκτρικές συσκευές. Και στη τσέπη μας.

8. Οι "προκάτ" γεύσεις σε δικές μας ταβέρνες ακόμα και το Χειμώνα που "είμαστε μεταξύ μας". Παράδειγμα: Την έτοιμη σκόνη πουρέ -ως βάση- σε πατατοκεφτέδες ή σε σκορδαλιά από τη στιγμή που δεν την χρησιμοποιούσε η μάνα μας, μάλλον πρέπει και μεις να την αφήσουμε στο ράφι να τη φάει αυτός που θέλει να την πουλήσει. Και όχι οι πελάτες.

9. Οι ελλιπής επιλογές διασκέδασης για τις γιορτές. Καλά ξενοδοχεία έχουμε, γούστο και κουλτούρα έχουμε, αλλά σοβαρά ρεβεγιόν δεν είδαμε (φαντασία μηδέν, οργάνωση μηδέν, φαγητό μηδέν, μουσικές επιλογές κάτω από το μηδέν), με αποτέλεσμα να τρέχουν πάλι όλοι στη Μυτιλήνη.

10. Η, μάλλον, μέτρια γιορτινή διακόσμηση. Παλιά θυμάμαι και μια Φάτνη να κοιτάμε σαν παιδιά. Επίσης η βάρκα ήθελε και κάτι άλλο για να μετατραπεί από συνηθισμένο στοιχείο καθημερινότητας σε γιορτινό, φανταχτερό στολίδι - πόλο έλξης για μικρούς και μεγάλους. Και άλλη τοποθέτηση (πιο ψηλά), και άλλο φωτισμό. Επίσης τα "μεγάφωνα" του Δήμου δεν είναι φτιαγμένα για να παίζουν μουσική και κάλαντα. Το ηχητικό αποτέλεσμα ήθελε γερά αυτιά... και νεύρα.

1. Οι ιδιωτικές πρωτοβουλίες και η ανακαίνιση στις καφετέριες. Έντονα χρώματα, αντιθέσεις, μοντέρνα εικαστικά στοιχεία και πολλές ίντσες στις τηλεοράσεις. Από "καφέ" πάμε καλά. Και ο ανταγωνισμός δεν βλάπτει καθόλου σε αυτή την περίπτωση. Από σοβαρό καφέ με συνοδεία rock μουσικής μέχρι νεανικές προτάσεις και decibel, έχει πια το Πλωμάρι. 

2. Η περιοχή "Καριώνας" που γίνεται ολοένα και πιο γνωστή για λόγους... εκτός από τα κτήματα και τις ελιές της! Αν και δεν είναι κοντά στο Πλωμάρι μπορεί να εξελιχθεί σε εναλλακτική μορφή διασκέδασης και γιατί όχι χειμερινού τουρισμού ή επίσκεψης. Δύο ταβέρνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια είναι μια πολύ καλή αρχή. 3. Το γραφικό (και απαραίτητα κρύο) Μεγαλοχώρι που και αυτό πρέπει να ακολουθήσει την τάση και την ανάπτυξη προσφέροντας ιδέα και λύση για διαφυγή στη φύση και βόλτα ακόμα και τον Χειμώνα και όχι μόνο του Σωτήρος και της Παναγίας.

4. Οι στολισμένες βάρκες στην μαρίνα κατά τις γιορτές. Αν ήταν και περισσότερες το αποτέλεσμα θα ήταν -μακράν- εντυπωσιακότερο. Νομίζω ότι τα φωτάκια δεν είναι και ακριβά.

5. Η αισιοδοξία που είδα στα μάτια του Δημάρχου για τα επικείμενα έργα στην πλατεία και στον Άγιο Ισίδωρο. Μια όμορφη και φροντισμένη πόλη γεμίζει με χαρά τους κατοίκους (πρώτα) και τις τσέπες τους με λεφτά, αφού αυτό το εκτιμούν και οι επισκέπτες και τουρίστες.

6. Και μια που αναφέρθηκα στον Δήμαρχο να αναφέρω στα Συν και την κοσμική και κοινωνική παρουσία του Αντιδημάρχου και της οικογένειάς του. Η απουσία δείχνει σνομπισμό και άνθρωπο που βαριέται τον τόπο του. Άρα η "κοσμικότητα" στα θετικά στοιχεία προσάπτεται. Κατά τη γνώμη μου πάντα.

7. Το χαμόγελο στο πρόσωπο των περισσότερων Πλωμαριτών ακόμα και αν έχουν να σε δουν πολύ καιρό. Πάντα κάτι έχεις να πεις με μικρούς και με μεγάλους. Η συζήτηση και ο λόγος είναι πολιτισμός. Ακόμα και η διαφωνία είναι απόλυτα υγιές φαινόμενο.

8. Η μεσημβρινή "σιέστα" που κατά τα Θεσσαλονικιώτικα πρότυπα ισχύει και στο Πλωμάρι. Μετά τις 2:30, σχεδόν τα πάντα κλείνουν αφού γεμίσουν πρώτα οι καφετέριες. Κατά τους γιατρούς ο απογευματινός ύπνος μειώνει το στρες και τα... εμφράγματα, ενώ για τους κατοίκους των Αθηνών αυτό φαντάζει άπιαστη πολυτέλεια.

9. Τα σχέδια για το καλοκαίρι. Είναι καλό να επενδύεις στο μέλλον και το καλοκαίρι δεν είναι μακριά ενώ όλοι ξέρουμε ότι το Πλωμάρι τότε, αλλάζει πραγματικά όψη. Ελπίζω όλες οι επιχειρηματικές και επενδυτικές προσπάθειες να υλοποιηθούν με τον ορθό τρόπο προς όφελος όλων. Τώρα αν ξαναζήσουμε και εποχές "San Lorentzo", αυτή τη φορά στο δρόμο μετά το Αμουδέλι με την έλευση του καινούριου καλοκαιρινού χώρου διασκέδασης, τότε ακόμα καλύτερα για όλους μας.

10. Η αγορά του Πλωμαρίου (και τα καταστήματα). Μπορεί όχι μόνο να ανακάμψει αλλά και να απογειωθεί. Τα παραδοσιακά, τοπικά προϊόντα που μπορείς να βρεις εδώ και λίγο καιρό έχουν ζήτηση ακόμα και τον Χειμώνα από τους ντόπιους (παράδειγμα όλα τα γαλακτοκομικά και τα προϊόντα ζύμης). Τα ούζα και τα λάδια καλά κρατούν και νομίζω ότι αν αυξηθούν οι επενδύσεις από τα νέα παιδιά σε συνδυασμό με την γνώση και την εμπειρία των μεγαλυτέρων, το Πλωμάρι (πάνω σε μια γερή βάση, στο τρίπτυχο -Ανάπτυξη-Παράδοση-Κουλτούρα-) θα πορευτεί σωστά τα επόμενα έτη.