Στη Νεοελληνική, μεταφορικά «ραγιάς», (λέξη που έχει τις ρίζες της στα χρόνια της Τουρκοκρατίας), είναι αυτός που αποδέχεται εξαναγκαστικά έναν εις βάρος του ανοίκειο μέχρι και εξευτελιστικό συμβιβασμό που του επιβάλλεται από τον ισχυρό. Στα σχολεία που φοίτησε η γενιά μου, αλλά και στο Πανεπιστήμιο που αργότερα φοίτησα, μου έμαθαν να μην έχω τέτοια συμπεριφορά, μου έμαθαν ότι αν συμβιβάζομαι να υπάρχει δικαιοσύνη και ισότητα στο συμβιβασμό, μου έμαθαν ότι ο Έλληνας, δεν σκύβει το κεφάλι ή τουλάχιστον αγωνίζεται μέχρις εσχάτων για να μην το κύψει. Δυστυχώς όμως στην κοινωνία της ημιμάθειας, στην κοινωνία όπου η λέξη ειδικότητα έχασε την σημασία της και θεωρείται η συγκεντρωμένη άγνοια επί ενός θέματος, στη κοινωνία που επιπλέουν οι φελλοί και φαίνεται να διαφεντεύουν οι μέτριοι, όπου η παρακμή, ο ωχαδερφισμός, και η αδιαφορία γίνονται όπλα των μετρίων, καλούμεθα να γίνουμε μέλη, άλλως να συμμετάσχουμε ακούσια σε ραγιάδικες συμπεριφορές. Θα μου πείτε γιατί τόση φιλοσοφία, έλα στο προκείμενο. Το προκείμενο αγαπητοί αναγνώστες της παρούσης ιστοσελίδας που ευτυχώς υπάρχει για να βγάζουμε και τα απωθημένα μας ορισμένοι και για να μαθαίνουν έστω και λίγοι τι γίνεται, είναι ότι δέκα, δεκαπέντε άνθρωποι είπαμε να αγωνιστούμε όπως μπορούμε, να κάνουμε μία νέα αρχή ξεκινώντας από το Δήμο Πλωμαρίου, για να αποτινάξουμε από πάνω μας τη ραγιάδικη συμπεριφορά που χρόνια τώρα μαστίζει το τόπο μας, το Πλωμάρι.
Αρνούμαστε λοιπόν κύριοι να συμμορφωθούμε με τις υποδείξεις σας και θα αρχίσουμε πλέον να φωνάζουμε για τα αυτονόητα που εσείς δεν τα αποδέχεσθε ή δεν τολμάτε να θίξετε. Θα φωνάζουμε πλέον για το Πλωμάρι, για την ανυπαρξία των δρόμων, των έργων, θα φωνάζουμε γι? αυτά που δεν έγιναν και πρέπει να γίνουν και πρέπει να γίνουν ΤΩΡΑ. Θα φωνάζουμε για τα πασιφανή και ηλίου φαεινότερα, όπως κάνει ο φίλος μου ο Γιάννης ο Μαλλής και δεν θα κύπτουμε τη κεφαλή, όπως σε αντίθεση με ότι μας δίδασκαν στο σχολείο, μας παραινούν να κάνουμε σήμερα. Δεν θα πω το δάσκαλε που δίδασκες γιατί είναι πλέον παρωχημένο. Θα πω ότι οι ανατροπές και οι επαναστάσεις δεν γίνονται από τους 60ντάρηδες, αυτοί έζησαν όπως έζησαν, ήταν άλλες οι εποχές τους, σήμερα την εποχή της «απόλυτης» ας μου επιτραπεί ο όρος ελευθερίας του διαδικτύου, δεν μπορεί κανένας να υποθηκεύσει το μέλλον μας, γιατί έχουμε φωνή και λόγο.
Δεν είμαστε αμάθητοι στη ζωή, ούτε οι έμπειροι της πολιτικής γνωρίζουν καλύτερα από εμάς τι είναι σωστό και τι όχι, γιατί και διδαχθήκαμε και διαβάσαμε και «ψηθήκαμε» στη γνώση και στο πως βγαίνει το μεροκάματο και μπορούμε να έχουμε και όνειρα και να τα κάνουμε πραγματικότητα και το αποδεικνύουμε κάθε μέρα. Επειδή λοιπόν εσείς οι άρχοντες, προύχοντες, «δάσκαλοι» και λοιποί κάνατε το χρέος σας, όπως το κάνατε και σας ευχαριστούμε, αφήστε τις νουθεσίες και δώστε χώρο σε άλλους, ναι σε εμάς, να προχωρήσουμε αυτά που εσείς θέλατε αλλά δεν μπορέσατε να κάνετε και αυτά στο Πλωμάρι είναι πολλά. Γιατί όπως είπε κι ο Καβάφης «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις , τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις». Και είναι εξευτελισμός πλέον, είναι ραγιαδισμός, εμείς οι Πλωμαρίτες να θέλουμε να υποστηρίζουμε ή να δεχόμαστε έδρα του Δήμου το Πλακάδο ή το Ντίπι και να μη τολμούμε να μιλήσουμε μπας και θίξουμε τους αγαπητούς κατά τα άλλα κατοίκους των χωριών αυτών. Φτάνει πια.
| Σχόλια |
|
