Κάθε αγώνας, ένα ποδοσφαιρικό ματς ας πούμε, έχει δύο αντιπάλους. Δύο αντιπάλους που πριν τον αγώνα πιστεύουν και δηλώνουν ότι θα κερδίσουν. Ότι θα φέρουν καλό αποτέλεσμα για την ομάδα τους και τον κόσμο τους. Έχουν την πρόθεση να φέρουν καλό αποτέλεσμα και πείθουν τους οπαδούς- τον κόσμο γι' αυτό.
Ε λοιπόν αυτή η "πρόθεση" δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Σημασία έχει το αποτέλεσμα. Όταν το ματς λήξει 6-0 εις βάρος σου τότε η πρόθεση που είχες να κερδίσεις δεν μετράει. Μετράει το αποτέλεσμα. Έχεις χάσει 6-0, ο αγώνας ήταν τελικός και έχεις πουλήσει τις ελπίδες των ανθρώπων που πίστεψαν ότι θα κερδίσεις. Και των υπόλοιπων που πίστεψαν ότι αν δεν κερδίσεις θα φέρεις έστω μια ισοπαλία. Και συ έχασες με 6-0. Δεν έχεις καμία δικαιολογία.
Κάθε κανόνας έχει και εξαιρέσεις. Το κείμενο αυτό αφιερώνεται κατά κύριο λόγο στη γενιά του '60. Τη χειρότερη γενιά της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας. Όχι στις εξαιρέσεις αυτής. Οι -λίγες- εξαιρέσεις του κανόνα παρακαλώ να μη διαβάσουν παρακάτω. Οι υπόλοιποι ας ετοιμαστούν να αντιμετωπίσουν την αλήθεια. Αλλά και οι νεαρότεροι που εσφαλμένα πίστεψαν ότι μπορούν να ασχοληθούν με κοινά και πολιτικές... Το αποτέλεσμα, το 6-0, εναντίον της Ελλάδας και του Πλωμαρίου δεν τους τιμά.
Εσείς.
Οι τωρινοί πενηντάρηδες και κάτι ψηλά. Αμφισβητήσατε τους παλιούς. Ζητήσατε την εξουσία. Κυβερνήσατε την Ελλάδα, το Πλωμάρι. Μπήκατε σε θέσεις στο Δημόσιο. Για να προσφέρετε -υποτίθεται- δημόσια. Για τον κόσμο. Και το αποτέλεσμα δεν σας δικαιώνει. Η Ελλάδα δεν πήγε μπροστά. Ούτε το Πλωμάρι πήγε μπροστά.
Καταντήσατε ζητιάνους τους πατεράδες σας και τις μανάδες σας που γεννήθηκαν στην κατοχή μεγάλωσαν με μουρουνόλαδο και δούλευαν μια ζωή, για να ζητιανεύουν τώρα στην εποχή σας, για μια σύνταξη.
Καταντήσατε ζητιάνους τα παιδιά σας να ξημεροβραδιάζονται στα βιβλία και τώρα να παρακαλάνε και να ζητιανεύουν για δουλειά με μηνιάτικο από 518 ευρώ και τη λαιμητόμο της εύκολης απόλυσης πάνω από το κεφάλι τους.
Καταντήσατε ζητιάνο το Πλωμάρι που παραλάβατε γεμάτο εμπορική κίνηση, σαπωνοποιεία, ελαιοτριβεία και προπάντων αξιοπρέπεια.
Καταντήσατε το Πλωμάρι ζητιάνο μιας θέσης στο χάρτη του Καλλικράτη.
Καταντήσατε το Πλωμάρι μικρότερο, φτωχότερο, λιγότερο. Με λιγότερες υπηρεσίες χωρίς αγρονόμο, λιγότερη έως ανύπαρκτη παραγωγή και εξαγωγή ντόπιων προϊόντων, φτωχότερη αγορά, λιγότερα μαγαζιά, λιγότερους νέους.
Καταντήσατε το Πλωμάρι μικρότερο και λιγότερο γιατί -παραδεχτείτε το- ήσασταν μικροί και λίγοι τελικά. Και παρόλα αυτά θέλατε να αποφασίσετε για τον τόπο, νομίσατε ότι αν ασχοληθείτε με τα κοινά θα πάει η πατρίδα μπροστά. Ήσασταν μέρος της εξουσίας ανήκατε σε κάποιο ξεφτιλισμένο πολιτικό κόμμα, κάποιοι σας πρότειναν εκεί, κάποιοι σας έχωσαν στο σύστημα και στην εξουσία. Σε αυτό το σύστημα που κατάντησε την Ελλάδα ζητιάνο των Γερμανών, ζητιάνο των οίκων αξιολόγησης και των νομισματικών ταμείων, έρμαιο οικονομικών συμφερόντων.
Καταντήσατε αξιοπρεπείς εμπόρους και επιχειρηματίες να τρέμουν για την επιχείρησή τους και τη δουλειά τους. Φάγατε τα λεφτά του κόσμου, φάγατε με την δύναμη που σας έδινε η καρέκλα σας. Γαντζωθήκατε σε δημόσιες υπηρεσίες με μέσον. Δουλεύοντας λίγο, προσφέροντας λίγο. Και τώρα μας πήραν χαμπάρι οι Ευρωπαίοι "εταίροι" μας και μας κοροϊδεύουν οι περισσότεροι λαοί του κόσμου. Οι Έλληνες -λένε- του βολέματος, οι Έλληνες του "πρώτο τραπέζι πίστα", οι Έλληνες που σπαταλούν, δεν δημιουργούν, δεν δουλεύουν.
Καταντήσατε το Πλωμάρι ζητιάνο. Το παλιό Πλωμάρι με τους εμπόρους στο αξιόλογο λιμάνι του. Παλιότερους να ασχολούνται ακόμα και με το μετάξι. Ξεχάσατε τους ήρωες - την ιστορία. Το Πλωμάρι με τα πυρηνεργοστάσια, τα ναυπηγία. Με ταρσανάδες και φημισμένη τεχνοτροπία κατασκευής καραβιών. Με εκδηλώσεις, απίστευτες Ναυτικές Εβδομάδες με ελικόπτερα πάνω από το λιμάνι. Το Μεγαλοχώρι με ξενοδοχείο. Με γιορτές καλοκαιριού στα χωριά, να μην χωράνε τον κόσμο.
Και θέλετε να πάμε παραπέρα; Παραλάβατε έναν καθαρότερο κόσμο, ένα καλύτερο περιβάλλον, καθαρότερο αέρα, καθαρότερες θάλασσες και γη ζωντανή χωρίς πάγους που λιώνουν, τρύπες του όζοντος, συντηρητικά, λιπάσματα και ζώα που κινδυνεύουν. Εξαντλήσατε τη γη από το 1980. Από τότε και μετά η γη υποφέρει για να προσφέρει. Δεν δώσατε την απαιτούμενη ώθηση και εξέλιξη σε σχεδόν τίποτα γύρω σας. Τα αφήνετε όλα χειρότερα ή στάσιμα. Από τον δρόμο έξω από το σπίτι σας στο Πλωμάρι (ποιο δρόμο;) μέχρι την Ελλάδα ολόκληρη. Γιγαντώσατε την παραοικονομία, την εκκλησία (με λάθος τρόπο) κάνοντάς την να χάσει την ουσία της, γιγαντώσατε τα φροντιστήρια και όχι τα σχολεία, τα χρηματιστήρια και όχι τα δημόσια νοσοκομεία.
Κοιτάξτε γύρω σας. Στην Αθήνα οι πολιτικοί δεν κυκλοφορούν πια με άνεση στο δρόμο. Η κατακραυγή έρχεται από παντού. Το αποτέλεσμα δεν σας δικαιώνει. Εσάς που ασχοληθήκατε με τα κοινά. Που πολιτευτήκατε έστω και σε τοπικό επίπεδο. Και η γιαγιά μου δεν ήξερε να κυβερνήσει αλλά καθότανε σπίτι, μαγείρευε αξιοπρεπώς και έπλενε πιάτα. Δεν ζήτησε εξουσία, ούτε την ψήφο του κόσμου. Δεν εξαπάτησε ψηφοφόρους. Δεν υποσχέθηκε ένα νέο Πλωμάρι με έργα και ζωή και παρέδωσε ένα χειρότερο Πλωμάρι.
Μπορούσατε εσείς -κατά κύριο λόγο, αλλά όχι μόνο- της γενιάς του '60, που ζητήσατε τα ηνία του Πλωμαρίου και της Ελλάδας να ασχοληθείτε με κάτι άλλο. Με λιγότερες ευθύνες και με λιγότερο βάρος. Το βάρος που εσείς ζητάγατε να πάρετε πάνω σας σε κάθε εκλογική αναμέτρηση αποδείχθηκε πολύ περισσότερο από αυτό που μπορούσατε να αντέξετε.
Κοιτάξτε την Ελλάδα γύρω σας και πείτε σε αυτόν τον κόσμο ποιος την κατάντησε έτσι. Ποιος τελικά φταίει που 40 χρόνια αρμενίζουμε στραβά και δεν είναι στραβός ο γυαλός.
Και τώρα ίσως να ντραπείτε να κοιτάξτε στα μάτια τον γέρο πατέρα σας ή τη μάνα σας αλλά προπάντων το ίδιο σας το παιδί που στέκει φοβισμένο μπροστά σε ένα Δελτίο Ειδήσεων ακούγοντας τι το περιμένει στον τόπο που του παραδίδετε και το στέλνετε εσείς να δουλέψει, στον κόσμο που δανειστήκατε από αυτό αλλά δεν τον σεβαστήκατε.
| Σχόλια |
|
