Για τους Πλωμαρίτες της Αθήνας, η επόμενη μέρα από τη γιορτή των ερωτευμένων δεν ήταν μια τυχαία επιλογή. Ήταν η πιο κατάλληλη μέρα για να δηλώσουν τον έρωτα και την αγάπη τους για τον τόπο τους, την πατρίδα τους, το Πλωμάρι τους.
Ήταν 11 η ώρα πριν το μεσημέρι της Κυριακής 15 Φεβρουαρίου...
...και όλα έπρεπε να είναι έτοιμα το πολύ σε μια ώρα. Ήδη χαμηλά στην οδό Ζήνωνος και στους γύρω δρόμους έβλεπες πολλούς Πλωμαρίτες να κυκλοφορούν. Άλλοι είχαν μόλις παρκάρει και άλλοι περπατούσαν βιαστικά από τον κοντινό σταθμό του μετρό της πλατείας Καραϊσκάκη. Είχε πλάκα γιατί αν ήθελες να ρωτήσεις κάτι, εύκολα έπεφτες πάνω σε συγχωριανό σου!
Οι προετοιμασίες στην αίθουσα είχαν σχεδόν ολοκληρωθεί. Έτσι κι αλλιώς η Μαρία, ο Μιχάλης, ο Νίκος και τόσοι άλλοι ήταν εκεί από νωρίς. Μερικά χαρτοκιβώτια με φιάλες ούζο προσφορά του Βαρβαγιάννη θα έφταναν από λεπτό σε λεπτό. Εκείνη την ώρα λίγο καθυστερημένος κατάφερα να φτάσω και εγώ με τα CD μηχανήματα και τις μουσικές βαλίτσες. -Δούλευα χτες βράδυ... δικαιολογήθηκα.
Η αίθουσα ήταν ήδη γεμάτη και συνεχώς κατέφθανε κόσμος. Με χαμόγελο όλοι χαιρετούσαν όλους. Και σχεδόν όλοι γνώριζαν ο ένας τον άλλο, αλλά μερικές φορές οι απαραίτητες συστάσεις έβαζαν τα πράγματα στη θέση τους. Στην ανάγκη έπεφταν και οι πληροφορίες για τα παρατσούκλια της οικογένειας (αθάνατοι Πλωμαρίτες!) ή την τοποθεσία του σπιτιού στο Πλωμάρι, οπότε άγνωστα πρόσωπα σταματούσαν πια να υπάρχουν!
Γρήγορα από τα ηχεία του Συνδέσμου ακούστηκαν τα πρώτα τραγούδια. Γλυκερία, Μακεδόνας, Τσέρτος, Πάριος, Κονιτόπουλοι. Νησιώτικα, χασαποσέρβικα, ζεϊμπέκικα, τσιφτετέλια, «ο εθνικός μας ύμνος»... Τα Ξύλα, αλλά και βαλς, τανγκό, αποκριάτικα latin και disco, έκαναν ακόμα και τους πιο δύσκολους να τραγουδήσουν και να χορέψουν πάνω στην πίστα με τη Λέσβο. Για ακριβώς 5 ώρες το ούζο έρρεε άφθονο και οι νόστιμοι μεζέδες (με υπερβολικά φτηνό αντίτιμο) συνόδευαν το κέφι και το γλέντι. Δεν έλειψαν και 2 - ομολογουμένως - πολύ επιτυχημένες μεταμφιέσεις εν όψη Αποκριάς. (Η μούμια μας εντυπωσίασε όλους!). Χαρούμενο τόνο έδωσαν τα απαραίτητα ανέκδοτα αλλά και τα παραδοσιακά σκωπτικά τραγούδια που τραγουδήθηκαν χωρίς ίχνος περικοπών και λογοκρισίας (!) ξαφνιάζοντας και εντυπωσιάζοντας ακόμα και τους νεότερους.
Το Έρι Πάλε τραγουδήθηκε δεόντως, τα Ξύλα χορεύτηκαν τρις ενώ δεν έλειψε και μια ιδιαίτερη κλήρωση ενός ζωγραφικού πίνακα εν μέσω, πάντα, αυτοσχέδιων, πλην όμως επιτυχημένων, τραγουδιστικών διαλειμμάτων «α καπέλα».
Και τώρα πείτε μου δεν είναι όλα τα παραπάνω, αφορμή για όλους τους απόντες Αθηναίους Πλωμαρίτες την επόμενη φορά να δώσουν το παρόν και να πάρουν μια γεύση από Πλωμάρι μέσα στη καρδιά της Αθήνας; Έτσι κι αλλιώς τον έρωτα και την αγάπη δεν πρέπει να την κρύβουμε! Εις το επανιδείν.
| Σχόλια |
|
