- Ο δρόμος του λιμενοβραχίονα στο Αυγουστιάτικο ηλιοβασίλεμα. Μια τελετουργία της σιωπής, του ήλιου και της αιωνιότητας που ξέρει τα πάντα.
- Ο δυνατός άνεμος που δέρνει τα βιομηχανικά κτήρια στις εκβολές του Σεδούντα.
- Η άμμος ανάμεσα στα δάχτυλά μας στον Άγιο Ισίδωρο ή στο Αμουδέλι.
- Η τράτα με τον ρυθμικό ήχο που έβγαινε από το λιμάνι τραβώντας βαρκούλες σαν πάπια που την ακολουθούν τα παπιά της.
- Ο ευλογημένος καρπός. Παχύ αδιαπέραστο στο βλέμμα χρυσοκίτρινο υγρό. Λάδι ελιάς που το μόνο που ζητά για να το συνοδέψεις είναι ένα παξιμάδι.
- Εμείς: Ξαπλωμένοι ανάποδα και κοιτάζοντας χιλιάδες μικρά αστέρια που δανείζονται για μια φευγαλέα στιγμή το φως του ήλιου, για να λάμψουν και να χαθούν για πάντα.
- Φασκόμηλο, ρίγανη, δεντρολίβανο και ελαιόδενδρα. Πολλά ελαιόδενδρα στα βουνά ψηλά, χαμηλά.
- Σοκάκια ταπεινά έξω από κάθε κοσμικότητα στο Ραϊδέλι, στο Αλωνέλι, στον Ταρσανά, στο Πραστιό, στον Αγιο Νικόλαο, Ίσα Μέσα... σοκάκια που εγκαθιδρύουν τη ζωή έξω από το χρόνο.
- Η αυλόπορτα της ψυχής μας ξεκλείδωτη τα βράδια μετά από δυο-τρία ποτήρια ούζο στην ταβέρνα.
- Φωτογραφίες του Γκάγκαλη στη γιορτή με τα καλά μας ρούχα. Για να μας δούνε. Φωτογραφίες και ρούχα που κιτρίνισαν στο χρόνο.
- Μεζέδες. Ελιές και σαρδέλες. Παστωμένες το πρωί σε χοντρό αλάτι με τη μεγάλη πέτρα από πάνω, και έτοιμες το βράδυ. Τι σούσι και αηδίες!
- Μουσικές, ζεϊμπέκικα, έρι πάλε, σαντούρια και πανηγυριώτικοι ρυθμοί στο Μεγαλοχώρι. Όταν έπρεπε να ανέβεις αφού όλοι θα ανέβαιναν για να μείνουν στις εξοχές τους ακόμα και στο ξενοδοχείο του χωριού.
- Να πετάς λιτρίδια στη θάλασσα. Και να ξέρεις και τι είναι.
- Βόλτα. Πήγαινε-έλα και πάλι απ την αρχή.
Ψάχνω τι μας ενώνει εμάς του Πλωμαρίτες. Ψάχνω βαθιά μέσα μου, πίσω στον χρόνο όταν με γυρίζουν οι κουβέντες των ανθρώπων που γνώριζαν τον πατέρα μου. Και μπορεί να είναι λίγο άδικο γιατί τον γνώρισαν περισσότερο από ότι εγώ, που δεν πρόλαβα. Ψάχνω τι μας ενώνει και θέλουμε να αφορίσουμε τον "Καλλικράτη" όλοι μαζί, μέχρι ο πρώτος να πιάσει το μικρόφωνο και να ανασκαλέψει την ιστορία μας. Ψάχνω κοιτώντας πρόσωπα, που χαμογελούν όταν για μερικά λεπτά εμείς οι Πλωμαρίτες γινόμαστε πολλοί και προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλο.
Συγνώμη που βγήκα από το θέμα. Γιατί το θέμα είναι η κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας στην αίθουσα της οδού Ζήνωνος. Το θέμα είναι το πλήθος του κόσμου που ήρθε. Ο Νίκος Σηφουνάκης που ήρθε κι αυτός και μας καθησύχασε έστω και ανεπίσημα για τον παλιο-"Καλλικράτη". Το θέμα ήταν κι ο Δημήτρης Χαλκιώτης που ήρθε κι αυτός. Πατριώτης δικός μας. Και ο Αρ. Στεργέλλης. Και ο Ηρακλής Κωσταντινίδης. Ά ρε πόσο ψηλά φτάσαμε εμείς οι Πλωμαρίτες... Και πάντα εκεί η αεικίνητη Πρόεδρος Μαρία Κανελοπούλου. Η Κυρία με το "Κ" κεφαλαίο Μυρσίνη Μπούκη, ο Μιχάλης Μπελάς (πόσο ευχάριστος, εξυπηρετικός και φιλικός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος!). Ο άνθρωπος με την κοφτερή ματιά, Ευστράτιος Ψαρράς. γιατί έτσι είναι οι αυθεντικοί Πλωμαρίτες. Η χαρισματική και δυναμική Άρτεμις, ο ευγενέστατος και πάντα παρών Νίκος με την κομψότατη σύζυγό του, ο ικανότατος internet master Δημήτρης και τόσοι άλλοι. Το θέμα λοιπόν είναι η πίτα, οι ομιλίες, η ψηφοφορία και η πολυπληθής συγκέντρωση.
Κοιτάζοντας τα πρόσωπα στην εκδήλωση της Κυριακής 24 Ιανουαρίου στην Αίθουσα του Συνδέσμου Πλωμαριτών Αττικής, βγήκα λίγο έξω από το θέμα, ψάχνοντας TI MAΣ ΕΝΩΝΕΙ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΠΛΩΜΑΡΙΤΕΣ.
Και του χρόνου.
| Σχόλια |
|
