Σκόρπιες σκέψεις και εικόνες μετά από τη μεγάλη Ουζομάζωξη του Συνδέσμου Πλωμαριτών:
Ήθελα να 'ρθώ το βράδυ, έρι πάλε, μ΄ έπιασε ψιλή βροχή, το Θεό παρακαλούσα, έρι πάλε, για να σέ βρω μοναχή...
Δε θυμόμουνα ακριβώς τα λόγια του τραγουδιού, ήμουν όμως σίγουρος ότι θα το ακούσω πολλές φορές σήμερα Κυριακή 7 Φεβρουαρίου οδηγώντας προς την αίθουσα του Συνδέσμου Πλωμαριτών Aττικής στη Ζήνωνος. Απόκριες βλέπετε...
Έβρεχε κανονικά και η "ψιλή βροχή" των πρώτων στίχων μου ΄ρθε στο μυαλό. Θα ερχόταν κόσμος αρκετός σήμερα, είχα μια προαίσθηση. Να ζεις στην Αθήνα, μακριά από τον τόπο σου και να μην νοσταλγείς να βρεθείς με συμπατριώτες σου και να πεις δυο κουβέντες πίνοντας ουζάκι, δεν είναι και πολύ λογικό. Δε μπορεί - σήμερα οι νοσταλγοί και οι εραστές του Πλωμαρίου θα είναι περισσότεροι, σκέφτηκα... Μας ενώνουν τόσο πολλά άλλωστε: Το μπρίο, η ντοπιολαλιά, τα Ξύλα, το ούζο, οι καρσιλαμάδες, η αλισάχνη που έχει ποτίσει το "είναι" μας, και δε λέει να φύγει με τίποτα. 188 μίλια μας χωρίζουν από την πατρίδα, τόσο πολλά και τόσο λίγα ταυτόχρονα όταν μια σκέψη που την ταξιδεύει ο σιρόκος μας φέρνει πάλι πίσω, να περπατάμε στον λιμενοβραχίονα ή να κατεβαίνουμε για βόλτα στον παραλιακό.
Υπάρχουν φορές που εδώ στην Αθήνα εμείς οι Αθηναίοι Πλωμαρίτες, λέμε ότι "είναι καλύτερα", "περισσότερες εικόνες και ευκαιρίες υπάρχουν", "η ζωή έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον" και λοιπά, αλλά αμέσως βγαίνει ο άλλος μας ο εαυτός, αυτός ο Πλωμαρίτης να μας μαλώσει και να μας επαναφέρει στην τάξη. Αυτός ο Πλωμαρίτης Εαυτός πρέπει να ήταν κι η αιτία που έκανε όλους αυτούς τους ανθρώπους να έρθουν στον Σύνδεσμο. Να τραγουδήσουν το καθιερωμένο αποκριάτικο Έρι Πάλε, να πουν ανέκδοτα, να κουτσομπολέψουν, να αναγνωρίσουν και να γνωριστούν, να φάνε, να πιουν το εθνικό μας ποτό και να χορέψουν. Από τη τράτα μας τη κουρελού τη χιλιομπαλωμένη μέχρι "La Cumparsita", και από το "πίνω και μεθώ" μέχρι "Campesino". (Ελπίζω να τα μπέρδεψα όλα αυτά καλά, εκεί με τα CD μου !).
Μπράβο σε όσους οργάνωσαν την γιορτή, μπράβο στο Δ.Σ.,
μπράβο στους νεότερους που ήταν περισσότεροι από κάθε άλλη φορά,
μπράβο στους παλαιότερους που έδωσαν πάλι το παρόν.
Δεν μας χωράει η αίθουσα πια! Παιδιά... να μας έχει ο Θεός καλά να βρισκόμαστε και να βγάζουμε τον άλλο μας τον Εαυτό, αυτό τον Πλωμαρίτη!
| Σχόλια |
|
